GÜN GELİR

Biz sevgisizliğin meyveleri
İtilmiş kakılmış binlerce kez vurulmuş çocuklar
Gün gelir üzerimize yağan yağmurdan
Kemiklerimize işleyen soğuktan öcümüzü alırız

Biz bu çağın yitik çocukları
Yaşamakla ölmek arasındaki ince ipin cambazları
Umarsızca sağa sola koşturan
Dünden habersiz yarından umutsuz çocuklar
Gün gelir tohumlar filizlenir ağaçlar yeşillenir
Baharlar gelir bahçemize

Biz bu ülkenin üvey çocukları
Her kapının yüzlerine kapandığı çocuklar
Gün gelir yıkılır binalar devrilir koltuklar
Yeniden yeniden doğar güneşler

Biz telaşın ve karmaşanın çocukları
Attığı her adımda yalpalayan
Elleri cebinde çocuklar
Gün gelir geceler gündüz olur kışlar bahar
Ve gün gelir yeniden yeniden doğar çocuklar

Bir cevap yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir